Πολυεθνική είναι όνομα. Μια εικόνα.
Ένα συγκρότημα κτιρίων ή ακόμη μόνο ένα κτίριο, με τέλεια αρχιτεκτονική.
Σύγχρονη σιδηροκατασκευή,
φιμέ τζάμια,
ιδιωτική φύλαξη,
κάμερες ασφαλείας παντού,
είσοδος αποκλειστικά για τους υπαλλήλους με ειδικές μαγνητικές κάρτες,
parking,
συντριβάνια,
σύγχρονα αγάλματα,
γρασίδι,
καφετέρια-εστιατόριο αποκλειστικά για τους υπαλλήλους
κ.ο.κ.
Τέλεια τέλεια τέλεια, my heart is beatin' τέλεια τέλεια τέλεια, όπως θα έλεγε και ένα σαχλοκούδουνο...
Μπαίνοντας μέσα ως εργαζόμενος και αφού σε ξεναγούν περίπου για έξι ώρες για τον άρτιο εξοπλισμό και το άριστο περιβάλλον εργασίας (σχετικό) φτάνουμε στις "εσωτερικές διαδικασίες"...
Rule number one: Ο κώδικας ντυσίματος θα είναι σοβαρός, υφασμάτινο παντελόνι και πουκάμισο. Η Παρασκευή ορίζεται ως casual day, όπου επιτρέπεται ΚΑΙ το τζην.. υ.γ. δεν υπάρχει επαφή με πελάτη, δε μιλάμε για πωλητές που θα πρέπει ούτως ή άλλως να είναι ευπρεπώς ντυμένοι. Και μη ξεχνάμε επίσης ότι οι πωλητές είναι οι πιο καλοπληρωμένοι σε σύγκριση με άλλα τμήματα.
Rule number two: Αν επιθυμείτε να φεύγετε πριν του οχταώρου λόγω υποχρεώσεων, θα χρειαστεί να συμπληρώνετε ειδική άδεια, που βρίσκεται στο intranet της εταιρείας.
Rule number three: Οι επικοινωνία εσωτερικά θα πραγματοποιείται εις την αγγλικήν γκώσσαν. Οποιαδήποτε άλλη γλώσσα θα απορρίπτεται.
κ.ο.κ.
Υπάρχουν βαθμίδες επίσης. Από επίπεδο 1 έως και επίπεδο 5. Level 1-Level 5, στη γλώσσα της πολυεθνικής. Οπότε καταλαβαίνετε, το 1 είναι φαλαινοκαρχαρίας και το 5 είναι η μαρίδα, από αυτές που βγάζει ο Άλιμος. Και φυσικά οι γνωριμίες των συναδέλφων γίνονται βάσει των βαθμίδων. π.χ. "Τι level είσαι εσύ;"
Εν ώρα διαλείματος στην καφετέρια - εστιατόριο απαγορεύεται το κάπνισμα. Ωραιότατο, μπαίνεις σε ένα περιβάλλον καθαρό, καθαρός αέρας, τρως ανενόχλητος. Στα κτίρια, στα γραφεία μέσα τι γίνεται; Που έχει βρομίσει η μοκέτα (μη ξεχνιόμαστε έχουν και μοκέτες) από τα τσιγάρα;
Πέρα από τις επίσημες διαδικασίες που το πολυάριθμο ανθρώπινο δυναμικό της εταιρείας αυτής πραγματοποίησε πολυάριθμα επίσης projects, θα αποτελούσε μεγάλη παράλειψη αν δεν αναφερθούμε στο μισθολογικό κομμάτι.
Υπάλληλος πολυεθνικής; ... ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 1000 ευρώ για τα χαμηλές βαθμίδες τουλάχιστον. Για τις υψηλές, φυσικά, είναι πληρωμένα μέχρι και τα έξοδα των στελεχων με τις οικογένειές τους στα πιο ακριβά εστιατόρια.
Και φυσικά, μη ξεχνάτε ότι ο υπάλληλος θα πρέπει να έχει μια πλούσια γκαρνταρόμπα από υφασμάτινα παντελόνια και πουκάμισα... Τώρα το τι αγώνα θα πρέπει να κάνει για να τα αποκτήσει με τόσες υποχρεώσεις ... δεν αφορά την πολυεθνική.
Η ιστορία αυτή είναι πέρα για πέρα αληθινή. Δεν αφορά εμένα, εγώ είμαι σε χειρότερη μοίρα μισθολογικά τα χίλια δεν τα φτάνω. Level (μείον) -5. Αυτό που θέλω να καταλάβετε, όσοι το διαβάσετε είναι να πιστέψετε ότι η πολυεθνική είναι απλά ένα όνομα. Και ειδικά όταν βρίσκεται σε ελληνικά χέρια. Γιατί όσο έχουμε αφεντικό τον κυρ Μήτσο, που λέει και ένας αγαπητός άνθρωπος, η Ελλαδίτσα ... Ελλαδιστάν θα είναι.
Άποψή μου; Στη λαχαναγορά του Ρέντη τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Εκεί η δουλειά είναι δουλειά. Ευθύτητα και επαγγελματισμός. Γιατί εκεί οι λαχαναγορίτες δεν κοιτάνε, την εικόνα, κοιτάνε την ουσία και το αποτέλεσμα της σκληρής τους δουλειάς. Μιλάω εκ πείρας συγγενικού προσώπου.
21.11.06
15.11.06
Οδοντίατρος χωρίς σύνορα

Με αυτά που χρειάζομαι για να φτιάξω τα δόντια μου ... ούτε ο μισθός της προισταμένης μου δε φτάνει να με καλύψει!
Γι' αυτό και γω βγαίνω στα blogs (και στα κανάλια στην ανάγκη) να με αναλάβει ένας οδοντίατρος χωρίς σύνορα. Πράγματι, θα βοηθήσει στην επιστήμη της οδοντιατρικής η θεραπεία των δοντιών μου !
Καλή μου αρχή, τώρα που μπήκα στο χορό... θα τον σύρω πρώτη!
13.11.06
Γκιόσα
10.11.06
7.11.06
2.11.06
Subscribe to:
Posts (Atom)


