Γυναίκα να σου πετύχει

Χθες στο σχόλασμα από τη δουλειά περπατούσα προς τη θέση στάθμευσης του αυτοκινήτου. Και να σου πετάγεται μια "γυναίκα" από τις γυναίκες του είδους "είμαι 50άρα αλλά θα σου μοιάσω κοριτσάκι μου, που θα πάει, κάτι το botox, κάτι ο Φουστάνος..." Μια γυναίκα που λέτε πετάγεται με ένα κόκκινο sport Mazda (ταίριαζε και με το κραγιόν της βεβαίως βεβαίως...).
Εγώ βρισκόμουν ήδη στο πεζοδρόμιο, εκείνη έβγαινε από το υπόγειο parking μιας μεγάλοεταιρείας.
Σταμάτησε μόλις με είδε.
Έκανα το πρώτο βήμα λοιπόν για να περάσω.
Έβαλε πρώτη και ξεκίνησε.
Σταμάτησα εγώ αμέσως μετά.
Σταμάτησε και εκείνη.
Ξαναμανα...έκανα το πρώτο βήμα για να περάσω.
Έβαλε ξανά πρώτη και ξεκίνησε.
Σταμάτησα.
.
.
.
Και με το πιο περιφρονημένο ύφος μου έκανε νόημα να περάσω.
Και απευθύνθηκα στον φίλο μου λέγοντας "χαχα, έλα! Μας αφήνει να περάσουμε!"
Η γυναίκα όμως με το βιονικό αυτί το άκουσε και απευθύνθηκε αμέσως σε μένα λέγοντας με μια τσιριχτή φωνή: "Είπατε κάτι κυρία μου;"
.
.
.
Και εγώ της απάντησα ένα απλό όχι...με ύφος ίσως λίγο "λαχαναγορίτικο" όπως λένε πολλοί, θα έλεγα εγώ. Ούτε η Αγγέλα από το παρά πέντε να έπαιζε εκείνη την ώρα. Βέβαια, η Αγγέλα θα έδινε άλλη απάντηση σ’ αυτόν τον διάλογο.
Τι γελοία σκηνή; Το σκέφτομαι ακόμα και σήμερα. Από τη μία το σάψαλο, το σούκαλο , τη φλόμπα τέλος πάντων των Βορείων Προαστίων και από την άλλη η μαγκιά κλανιά της δικής μου συμπεριφοράς.