Άκου τι μου έτυχε

Άκου τι μου έτυχε εχθές το βραδάκι
Πήγα για ποτό σε ένα μπαράκι (*λέμε τώρα σπίτι είμαι και πίνω σόδα για να ξεπρηστώ από τη φασολάδα που είχα φάει το απόγευμα)...
Μαθαίνω, όχι ακριβώς μαθαίνω, ανακαλύπτω που λες ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι για όλους. Ένα μπούμερανγκ συγκεκριμένα. Βέβαια, το παραπάνω είχα την τιμή να το μάθω όταν έπαθα το πρώτο προσωπικό μου σοκ. Απλά δεν το είχα παρατηρήσει να γίνεται και σε άλλους.

Και το είχα παράπονο, όχι τίποτ’ άλλο, απλά νόμιζα ότι γυρίζει ο τροχός μόνο για μένα... * Φανταστείτε ψυχοσύνθεση και I.Q. ραδικιού που είχα. Ααααιιιντεεε...

Ξέρετε τη φράση «θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει και ο φτωχός» την είχα απορροφήσει μόνο θεωρητικά στο μυαλό μου για τον υπολοιπο κόσμο.

Αλλά τελικά για άλλη μια φορά ανατρέπεται η κοσμο-ψυχο-θεωρία μου.

Μιλάω για έναν άνθρωπο που προέβαλλε ηθικοφάνεια στους άλλους, κατέκρινε την ανηθικότητα των λοιπών με τον χειρότερο τρόπο και που ξαφνικά φανερώθηκε η δική του σαπίλλα της ψυχής του. Κάτι που έχουμε κάνει λίγο πολλοί όλοι μας. Στο ελάχιστο ή και στον υπερθετικό του βαθμό. Ή και καθόλου. Αξιοθαύμαστοι οι τελευταίοι σίγουρα..

Δεν κρίνω την σαπίλλα του. Άλλωστε δεν έχω τον χρόνο... έχω τα δικές μου ανισσοροπίες να φέρω εις πέρας. Δεν είναι ότι με ευχαριστεί ή ότι νιώθω ικανοποίηση γι' αυτό το παιχνίδι που πήρε στα χέρια του. Το I.Q. μου έχει αυξηθεί (λίγο όχι πολύ) από τότε και δεν μπαίνει η λογική μου στη διαδικασία να νιώσω την παραμικρή ευχαρίστηση. Απλά, να, με εκπλήσσει η ζωή ενός ανθρώπου πόσο εύκολα ανατρέπεται από τη μία στιγμή στην άλλη. Από την νομιμότητα στην παρανομία. Από την ομορφιά της ζωής στην ασχήμια της. Από τον πλούτο στην φτώχια. Από την σωστή ισορροπία στην πλήρη ανώμαλη κατάσταση. Και από την ηθικοφάνεια κυρίως στην απόλυτη σαπίλα της ψυχής.

Και να που τελικά όμως δεν έπαιζα μόνο εγώ το μπούμερανγκ. Το πήρε και αυτός με τη σειρά του στα χέρια του. Και τον έπαιζε χρόνια κι αυτός... αλλά να, εδώ παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο ο τροχός που λέγαμε. Όχι του οδοντιάτρου (ωχ, χρωστάω 50 ευρώπουλα στον οδοντίατρο) αλλά της ζωής.

Αυτή είναι η πρώτη ειρωνία. Η δεύτερη είναι ότι ο τύπος έκανε σχεδόν ότι κατέκρινε! Παράλογο; (που έλεγε και ένας από τους δέκα μικρούς Μήτσους)
.

Πως αλλιώς να το εκφράσω; Είναι σαν να βλέπετε έναν φανατικό χριστιανό να σταυροκοπιέται στην εκκλησία, να λιβανίζει κάθε απόγευμα στο σπίτι του, να ανάβει το καντήλι και να φυλά εικόνες, να προσεύχεται για το τάδε καλό για το ένα για το άλλο και από την άλλη μεριά όταν φεύγει από τον ναό της εκκλησίας ή από τη θαλπωρή του σπιτιού του και να καταριέται τον κάθε έναν και να σκοτώνει, να εκπορνεύεται, να ληστεύει, να κερατώνει κ.ο.κ....

Βασικά, δε ξέρω αν σας έδωσα πλήρη καθοδήγηση στο κείμενο.. Αυτός που με ξέρει θα το καταλάβει. Ή αυτός που έχει φαντασία πάλι θα καταλάβει. Ή αυτός που έχει διαβάσει τα πρώτα Posts μου. Ή κανένας. Και τι έγινε; Τέσπα..

Η ώρα είναι κάπως περασμένη και γράφω από το σπίτι μου για να το αποθηκεύσω στη memory stick προκειμένου να το ποστάρω αύριο (δλδ για σας σήμερα). Θα βάλω δε θα βάλω το γαμημένο το DSL? Που θα μου πάει;