24.11.10

Πόρκα μιζέρια

Καμμιά φορά αυτοχαστουκώνομαι για να συνέλθω λίγο από τη μιζέρια που με πνίγει στη δουλειά που και που.

Αλλοτε το καταπολεμάω αλλά υπάρχουν φορές που με πνίγει η πίεση στη δουλειά οι παράλλογες απαιτήσεις, ο ψυχολογικός πόλεμος στην εργασία (ιδιωτικό τομέα πάντα μιλώντας) και βλέπω τον εαυτό μου να γυρνώ σπίτι και να μην έχω όρεξη να κάνω τίποτα! - Και σ' αυτό φταίω εγώ.

Μα δεν έχω την οικογενειά μου; Το σπίτι μου που θα ζήσω με τον άντρα μου; Δυο τρεις αξιολογους ανθρώπους να πω δυο λογια ουσιαστικά; Τι με πιάνει γαμώ τη μιζέρια μου γαμώ;

Σήμερα είπα στον άντρα μου ότι τα παιδιά που θα κάνουμε δε θέλω να μου μοιάσουν... και μου απάντησε με χιούμορ.. μη μου το λες μην αρχισω να το σκέφτομαι να σου μοιάζουν! Αφού πρώτα μου είχε πει για να κάνω παιδιά πρέπει να κάνω λέιζερ στο μουστάκι μου..
Υπερβολές... δυο τριχιτσες είναι... τραβάω μια ξούρα και ξεμπερδεύω βρ' αδερφέ!

Βρε, asfyxia... αφού δε μπορείς χωρίς εμένα (και τις 2 τριχιτσες μου) .. τι μουρμουράς;
:p

Ξέφυγα από το θέμα.. αλλά εν ολίγοις αυτό ήθελα να αποθηκεύσω στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

Καλησπέρα!

2 comments:

Anonymous said...

Η ανασφαλεια στις μερες μας καλα κρατει..

ptwsh said...

μιλάς για τη νεολαία σωστα;