Γιατί όταν είσαι θύμα σε παρουσιάζουνε ως θύτη;
Που έχουμε καταντήσει;
Να μου μιλάνε αυτοί που τους πλήγωσα.
Να εναντιώνονται με μένα αυτοί που με πλήγωσαν.
Γιατί όταν κάνεις κακό σε κάποιον στο τέλος το θύμα εν καιρώ σε πλησιάζει από μόνο του χωρίς να χρειαστεί να κάνεις κάτι εσύ;
Γιατί όταν εσένα σου κάνουν κακό και βγάζουν λανθασμένα συμπεράσματα για σένα στο τέλος συμβαίνει εσύ να φταις γι' αυτό και πάλι χωρίς να έχεις μιλήσει γι' αυτό;
Γιατί όταν μιλάς, γελάς, χαίρεσαι, χαμογελάς, ερωτεύεσαι βρίσκεται πάντα κάποιος να σε ζηλεύει (φυσικά όχι ευθέως σε σένα) και να επηρεάζει γνώμες υπολοίπων; Δεν είμαι γκόμενα καμίας και κανενός. Είμαι απλά μια φίλη για όσους θέλουν να με έχουν δίπλα τους και το αντίθετο. Οι αποκλειστικότητες είναι για τους άλλους/άλλες. Όχι για μένα.
Στη μάνα μου το λέω συνέχεια: "Κυρία ποτέ δε θα γίνω, με την έννοια που το παρουσιάζουνε οι γενιές των γονιών μας. Όσοι με κατακρίνουν λανθασμένα για όσο με κατακρίνουν, τόσο εγώ θα αδιαφορώ. Ούτε καν για μια ευχή τηλεφωνικά να δώσω. Ούτε έναν τυπικό μαλακισμένο χαιρετισμό."
Θα μιλάω, εκεί που θέλω να μιλάω, θα γελάω επίσης για πράγματα που με κάνουν να γελάω.
Και θα πηγαίνω σε μέρη όπου εγώ νιώθω άνετα και οικεία.
Επιλέγω τους ανθρώπους γύρω μου.
Δεν το έκανα. Τώρα όμως το κάνω και ας βγαίνω και θύτης. Μια φορά πάντως δε θα ακούσεις ποτέ να απολογούμαι για τις επιλογές μου. Ας ακούς από τους άλλους για το πόσο απόμακρη ή ξυνή ή παστρικιά ή ότι άλλη μπούρδα έχω γίνει.
Όταν τα λέγαμε μαζί πριν δύο χρόνια για τις επιλογές, εγώ είχα ήδη ξεκινήσει να το κάνω και δε στο είχα πει. Δεν το πρόσεξες και εσύ ποτέ όμως. Εσύ; Τι έκανες; Έβαλες το σχέδιο το κοινό που είχαμε σε εφαρμογή; Έχεις κάνει το δικό σου φιλτράρισμα;
Αφιερωμένο σε μια κοπέλα που όπως έδειξε δε με κατάλαβε ποτέ και σε μια άλλη που εύχομαι να με καταλάβει. Επιφυλάσσομαι.
